همچنان دلم پر است و فعلا عکسهایم را جایی منتشر نمی کنم... همچنان عکس میگیرم و آرشیو می کنم... بیش تر ورزشی اما اجتماعی  و عکسهای روزمره هم گاه گاهی می اندازم... من هم مثل دیگر عکاسهای وطنم نیمه بیکار، نیمه کار، نیمه تعطیل، کسل، خسته، با دلی خسته یا اخبار  فرار دوستان و همکارانم از ایران را پیگیری می کنم یا اخبار دوستان زندانی ام را.... واقعا دلم برای عکاسی حسابی تنگ شده... اما دست و دلم کمتر به کار میره.... در مملکت  آدم حتی جرات نمی کنه دوربین حمل کنه... چند روز پیش گشت بسیج گیر داده که این چیه؟ هر چی می گم دوربین هست.. . دوباره می گه چیه؟ واسه چیه؟ شغلت چیه؟ بابا وقتی دوربین به این گندگی همرامه شغلم هم معلومه دیگه؟ کاهو فروش که نیستم! بنگاه معامله املاک هم ندارم! راننده ماشین سنگین هم نیستم! کارمند حقوق بگیر و یارانه بگیر و کوفت و زهر مار بگیر و بن بگیر هم نیستم! وقتی این همه تجهیزات عکاسی همرام هست.... شغلم هم روی پیشونیم نوشته شده دیگه... بابا من عکاسم و بس... خلاصه نیم ساعت آدم رو معطل می کنن... به خدا خسته شدم... دلم پر هست... عکاسم و بس...